ad partem interiōrem iērunt, ubi lūx minor erat, quod exitum quaerēbant.

inter duōs mūrōs umbra erat. et in umbrā aliquis stābat.

et prōcessit.

Sinistrus erat.

īdem erat quī semper fuerat: vestis nitida, vultus placidus, manūs quiētae. sed aēr circā eum frīgidior erat. et umbra eius in terram cadēbat ad angulum quem sōl nōn dabat.

et hoc pēius erat quam cētera omnia: in hōc locō aliēnō, ubi Recentiī perditī erant, ille domī erat.

sēnsus ille malus rediit, sīcut aliquid cadēns.

"exspectābam vōs," inquit, et subrīsit.

Octāviāna nihil dīxit.

"longam viam fēcistis. per campum? an prope vitrum? nōn rēfert. omnēs viae hūc dūcunt." circā sē spectāvit, et manum sustulit ad tēctum altum, ad lūmen sine igne, ad tabulam quae adhūc lūcēbat. "placetne vōbīs? mihi placet. hic locus mē nōvit."

Bellātor ad ōstium respexit.

"nōlī," inquit Sinistrus, vōce mollī. "nōn est clausum. vōs nōn teneō. sed hīc aliae lēgēs sunt quam illīc, et vōs eās nōn scītis, et ego eās sciō. hoc dīcō quod vōbīs prōest."

deinde propius accessit, et vōx eius mollior facta est, quasi rem grātam dīcit.

"ūnam rem vōbīs dīcere volō. Demiurgus vōs hīc vidēre nōn potest. nēmō vōs spectat. estis sōlī. et ego sōlus vōbīscum sum."

Octāviāna respondēre voluit, et nihil invēnit. verba eius falsa esse dēbēbant. sed frīgus in pectore eius crēvit, quasi vēra erant.

Sinistrus subrīsit. oculī eius nōn subrīsērunt.

[TSTT SYSTEM: S1GNAL D3GRAD...]

[SIGNAL LOST]

et lūmina dēfēcērunt.

 perge ad proximum mūnus.