quī lentē venit, spīritum habet; quī currit, nōn habet.

Recentiī ad mūrum longum vēnērunt, et ibi cōnstitērunt, et prīmum spīritum quaesīvērunt. deinde circā sē spectāvērunt.

haec erat via longior, et via tūtior. nihil tetigērunt; nihil eōs tetigit. mūrus hīc nōn altus erat, et post eum nihil erat nisi campus āter, et super campum caelum.

in mūrō tabula parva erat, ex ferrō facta, et in tabulā litterae.

Recentiī cōnstitērunt. nam litterae rēs nōtae sunt. ubi litterae sunt, ibi homō fuit, et homō aliquid dīcere voluit.

Octāviāna propius accessit et lēgit.

sed legere nōn potuit.

litterae erant: hoc certum erat. fōrmae repetēbantur; spatia inter verba erant; lineae rēctae erant, sīcut in tabulā Rōmānā. sed nūllam fōrmam cognōvit. neque Latīnae erant neque Graecae.

"quid dīcit?" rogāvit Bellātor.

"nesciō."

"sed tū omnia legis."

"omnia Latīna legō." Octāviāna manum ad tabulam sustulit, sed nōn tetigit. "Bellātor, hoc mementō. haec tabula nōn nōbīs scrīpta est. aliquis eam scrīpsit, sed nōn nōbīs. fortasse hominibus quī hīc labōrant. fortasse dē rē parvā: dē aquā, dē igne, dē ōstiō quod sē claudit."

"aut dē nōbīs."

"aut dē nihilō quod ad nōs pertinet." Octāviāna ā tabulā recessit. "hoc difficile est, et hoc hodiē discere dēbēmus: nōn omne quod scrīptum est ad tē scrīptum est."

Bellātor tabulam adhūc spectābat. "nōn placet mihi."

"nec mihi. sed tabula quae nōs nōn cūrat melior est quam tabula quae nōs cūrat."

et prope mūrum prōcessērunt, ad frontem turris, ubi ōstium magnum stābat et lūx ex eō veniēbat.

 perge.