circā campum iērunt, sīcut Octāviāna voluerat, et ad turrim vēnērunt.

latus turris nōn erat mūrus. hoc prīmum vīdērunt: nōn lapis, nōn lignum, nōn lutum. rēs erat dūra et plāna, et lūx per eam ībat, et tamen manus per eam īre nōn poterat.

"vitrum," inquit Octāviāna. "sīcut in fenestrā Caeciliī."

"fenestra Caeciliī tanta erat quanta caput tuum."

"sciō." et sūrsum spectāvit, et fīnem nōn vīdit.

deinde Bellātor cōnstitit, quod aliquem vīderat.

in vitrō homō stābat, et homō eum spectābat.

"Octāviāna."

"sciō. ego quoque ibi sum."

nam ambō ibi erant, in latere turris: Octāviāna et Bellātor, eiusdem magnitūdinis, eīsdem vestibus, eōdem lutō. Bellātor manum sustulit. imāgō manum sustulit.

"speculum est," inquit Octāviāna.

"speculum mātris meae ex aere factum est, et in manū iacet, et in eō vultum meum videō et nihil aliud." Bellātor imāginem suam spectābat. "hoc tōtum corpus meum capit. hoc domum capere potest."

prōcessērunt, et imāginēs eōrum cum eīs prōcessērunt. quotiēns Recentiī ambulābant, aliī duo Recentiī iuxtā eōs in latere turris ambulābant, eōdem gradū.

Bellātor hoc nōn amābat. "nōlō illōs mēcum īre."

"nōn illī tēcum eunt. tū tēcum īs."

"hoc pēius est."

Octāviāna autem nōn timēbat, sed gaudēbat. nam hoc erat quod petīverat: locum legere antequam eum tangit. et iam multa didicerat. quī tantum vitrum facit, ignēs magnōs habet et multōs hominēs. quī tantum vitrum in ūnum latus pōnit, nōn est pauper. et quī sīc aedificat, nōn cēlat: vidērī vult.

deinde, dum ambulant, aliquid ad dextram sē mōvit.

ōstium erat, parvum, in latere turris. nēmō prope erat. nēmō id tetigerat.

et tamen sē mōverat.

 ōstium sē mōvit, et nēmō id tetigit. quid Recentiī faciunt?