lineās albās secūtī sunt.

longae erant et rēctae, et per terram ātram currēbant, et nūllum fīnem prope habēbant.

Bellātor eās nōn cūrābat. Octāviāna cōnstitit.

"spectā," inquit.

"lineae sunt."

"ita. sed spectā quōmodo iacent."

et Bellātor vīdit. omnēs eiusdem longitūdinis erant. spatia inter eās eadem erant. nūlla erat prāva. nūlla erat brevior quam altera.

tālēs lineās iam vīderant, sed nōn in terrā ātrā. in agrīs eās vīderant. ubi Rōmānī agrum novum capiunt, virī veniunt quī terram dīvidunt, et lineās rēctās faciunt, et omnis pars eadem est. sīc Rōmānī agrōs Ītaliae dīvīsērunt, et sīc Britanniam quoque dīvident.

"lineae sē nōn faciunt," inquit Octāviāna lentē. "aliquis hās fēcit. et quī tālēs lineās facit, hospes nōn est."

"quid igitur est?"

"dominus est."

Bellātor circā sē spectāvit: ad rēs ferreās in ōrdinibus suīs, ad turrim, ad campum ātrum quī fīnem nōn habēre vidēbātur. omnia quae vidēbat in ōrdine erant. nihil erat cāsū.

"quis hunc locum tenet?" rogāvit.

Octāviāna nōn respondit, quod nesciēbat. sed iam sciēbat aliquem eum tenēre, et hoc pēius erat quam nihil scīre.

lineae in duās partēs dūcēbant: ad ūnam partem, ubi campus fīniēbātur et ōstium magnum rēctā ante eōs stābat; ad alteram, ubi turris surgēbat et latera eius lūcēbant.

 lineae in duās partēs dūcunt. quam partem Recentiī sequuntur?