Octāviāna ad interiōrem domum nōn iit. ad iānuam iit.

"quid facis?" inquit Bellātor.

"cōgitā. quem quaerunt? fugitīvōs quaerunt. quōmodo fugitīvus exit? per fenestram exit, celeriter, et nōn respicit. sī per fenestram exīmus, fugitīvī sumus. sī per iānuam exīmus, nōn sumus."

Bellātor hoc cōgitāvit. "hoc mihi nōn placet."

"nec mihi. venī."

servus iānuam aperuit. quattuor mīlitēs in līmine stābant. magnī erant, et ūnus baculum tenēbat. post eōs via erat, et post viam agrī.

prīmus mīles Octāviānam vīdit. "stā," inquit. "quis es tū?"

et hīc Octāviāna errāvit. nam timuit, et quod timuit, rogāvit.

"licetne nōbīs exīre?"

statim intellēxit. tria verba, et omnia falsa.

mīles eam spectāvit, et oculī eius angustiōrēs fīēbant. baculum trāns līmen posuit. "licetne," inquit. "servī rogant licetne. līberī nōn rogant."

Bellātor prope eam immōtus stābat.

verba eius vēra fuerant. sed modus falsus fuerat, et Rōmae modus plūs valet quam verba. fēmina nōbilis nōn rogat. fēmina nōbilis dīcit.

itaque caput sustulit, et nōn iam rogāvit.

"nōmen meum est Octāviāna," inquit, et vōx eius nunc alia erat, clāra et frīgida. "hospes sum in hāc domō. hic frāter meus est. domum īmus. sī nōs tenēre vīs, nōmen tuum audīre volō, et nōmen dominī tuī. utrumque patruō meō dīcere volō."

mīles nihil dīxit.

"baculum tolle."

et mīles baculum sustulit. nōn quod eī crēdidit. sed mīlitēs Salviī fugitīvōs quaerēbant, et haec puella fugitīva nōn erat, et vir quī errat pretium solvit.

Recentiī per līmen iērunt, lentē, nōn celeriter. Octāviāna nōn respexit. Bellātor bis respexit, quod Bellātor semper respicit.

ubi vīlla iam post eōs erat, Bellātor spīritum longum ēmīsit. "hoc numquam iterum faciēmus."

"faciēmus," inquit Octāviāna. "crās, in vīllā Salviī, id ipsum faciēmus."

et ad agrōs iērunt.

 perge.