Septimus adhūc dē vīllā Salviī dīcēbat, cum strepitus ad iānuam vēnit.

nōn erat sonus hospitis. hospes manū levī vocat, et exspectat. hī nōn exspectābant. iterum. iterum. iterum. nēmō intus respondit, et tamen nōn cessāvērunt.

Septimus surrēxit. nōn celeriter surrēxit, sed statim. ad fenestram iit et per eam spectāvit, et vultus eius mūtātus est.

"quattuor sunt," inquit quiētē. "et vestēs eōrum cognōscō. hī hominēs Salviī sunt."

Octāviāna quoque ad fenestram īre voluit. "nōlī," inquit Septimus. "nōlī tē ostendere."

"quid volunt?" rogāvit Bellātor.

"in viā erat servus quī fūgerat. vōs ibi erātis. Adrogāns vōs vīdit, et Adrogāns dominō suō omnia nārrat." Septimus ad mēnsam rediit, tabulam cēpit, et sub veste posuit. "crēdō eōs vōs quaerere. nōn mē."

"exīre dēbētis," inquit. "nunc. et nōn per iānuam."

"et tū?" rogāvit Octāviāna.

"ego hīc maneō."

"sed sī tē rogant..."

"mē nōn capient. servī iūdicis dominum vīllae nōn capiunt." Septimus paulum tacuit. "et sī mē capiunt, hoc quoque nihil est. vōs autem invenīre nōn possunt. ite."

hoc quiētē dīxit, quasi rēs parva erat. sed rēs parva nōn erat, et omnēs hoc sciēbant.

deinde manum in umerum Octāviānae posuit.

"audīte mē. nōn vōbīscum ambulō. sed sōlī nōn estis. hoc Mīlitēs Lapidis habent: vōcem in animum alterīus mittere possumus. frāter meus hoc faciēbat; ego quoque faciō. vōcem meam audiētis, etiam ubi mē vidēre nōn potestis. intellegitisne?"

Octāviāna adnuit. iam eam audīverant.

strepitus iterum vēnit, et nunc vōx cum eō: "aperī! nōmine Salviī!"

Septimus ad iānuam sē vertit. deinde, nōn respiciēns: "ite."

 duae viae ex vīllā sunt. quōmodo Recentiī exeunt?