Septimus pīlulās in mēnsā collocāvit, et ad rem praesentem rediit. mollis vultus eius dūrior iterum fīēbat: nōn sevērus, sed sollicitus.

"satis dē rēbus antīquīs," inquit. "nunc dē rēbus praesentibus dīcere dēbēmus. dīxī vōbīs ūnum perīculum trānseundum esse antequam vōs mittō. iam trānsiistis. vīdī vōs in difficillimīs rēbus cōgitāre, nōn semper sapienter" (hīc ad Bellātōrem breviter respexit) "sed semper fortiter. parātī estis."

"parātī ad quid?" rogāvit Bellātor.

"ad Salvium." Septimus ad mēnsam rediit, ubi tabula erat. in tabulā erat pictūra vīllae magnae, cum agrīs et hortīs. "haec est vīlla Salviī, nōn procul hinc. dīxī vōbīs Salvium aliquid cēlāre. crēdō eum hominēs cēlāre, hominēs quī fūgērunt, fortasse servōs, fortasse aliōs. et crēdō eum cum potentibus Rōmānīs cōnsilia agere contrā nōs."

Octāviāna vīllam spectāvit. "et tū vīs nōs intrāre."

"volō vōs intrāre sīcut hospitēs, per Tiberium. Salvius vōs nōn timēbit; iuvenēs estis, ignōtī. vidēbitis quod ego vidēre nōn possum. sed cavēte." Septimus eōs gravī vultū spectāvit. "Salvius nōn est sīcut duo frātrēs in colle. ille nōn errat. ille nōn cadit. ille omnia cōnsiliō facit. in eius domō, ūnum verbum falsum vōs perdere potest."

Bellātor subrīsit, sīcut semper, parātus ad perīculum. sed Octāviāna sēnsit aliquid grave ventūrum esse. fābula nova incipiēbat, et haec fābula nōn erat antīqua, nōn tūta, nōn iam facta. haec fābula adhūc scrībēbātur, et ipsī in eā erant.

 perge ad proximum mūnus.