subitō, lūx. et Recentiī iterum in tablīnō Septimī erant, in sellīs sedentēs, sīcut anteā. nihil mūtātum erat in tablīnō. sed multa mūtāta erant in eīs.

Septimus eōs spectābat, quiētus. "rediistis," inquit. "et vīdistis."

Octāviāna adnuit, lentē. dum loquitur, vōx eius paulum tremēbat. "vīdimus Rōmam condī. vīdimus... frātrem perīre." Bellātor nihil dīxit. adhūc dē iīs quae vīderat cōgitābat.

Septimus surrēxit, et ad fenestram iit. diū tacuit. deinde, nōn statim ad Recentiōs versus, locūtus est: "dīcite mihi. in omnibus quae vīdistis, quid semper idem manēbat?"

Octāviāna cōgitāvit. "Rōma," inquit tandem. "Rōma semper erat. conditor semper erat. fābula semper... eadem manēbat. etiam cum rēs aliter accidērunt, fābula eadem manēbat."

"ita," inquit Septimus, vōce mollī, sed gravī. "fābula manet. hoc est quod discere dēbētis. nōn semper rēs ipsa, sed fābula dē rē, est quae manet et valet et per saecula vīvit. Rōmānī crēdunt Rōmulum frātrem necāvisse. fortasse vērum est. fortasse nōn. sed fābula vēra est eō quod Rōmānī eam crēdunt, et eā fābulā Rōma stat."

Septimus ad eōs versus est. "lapidem vīdistis. in mūrō. scītis iam eum nōn esse rem magicam, nōn gemmam pretiōsam. cōgitāte dē eō quod vīdistis, et fortasse aliquandō intellegētis quid Lapis vērē sit. nōndum. sed aliquandō." et plūra nōn dīxit, quod Septimus, sīcut frāter eius, scīvit quaedam nōn docērī posse, sed invenīrī dēbēre.

 perge.