Bellātor cōnsilium diū nōn quaesīvit. ad currum iit, manūs ad currum posuit, et cum aliīs trahere coepit.

virī eum spectāvērunt. ūnus rīsit. sed nēmō eum repulit, quod manūs plūrēs semper bonae sunt.

"tū novus es," inquit vir prope eum.

"ita!" inquit Bellātor. "novissimus sum."

Octāviāna post eum vēnit, nihil dīxit, et oculōs paulum clausit.

currus prope duōs frātrēs cōnstitit, et nunc Bellātor verba eōrum audīre poterat. alter frāter, quī circā currum ambulābat, īrātus erat. "avēs meae prīmae vēnērunt," inquit. "deī mē ēlēgērunt, nōn tē."

Bellātor fābulam meminerat, sed nōn bene meminerat. cōgitāvit: hic est Rōmulus. itaque sē vertit et clārē dīxit: "ita! Rōmule, vērum dīcis!"

duo frātrēs tacuērunt. omnēs virī tacuērunt.

"ego nōn sum Rōmulus," inquit iuvenis.

"...ō," inquit Bellātor.

"Rōmulus est ille." et frātrem mōnstrāvit. "ego sum Remus. et tū quis es?"

"ego sum vir quī saxum trahit," inquit Bellātor.

Remus eum diū spectāvit. deinde rīsit, prīmum hodiē vērō rīsū. "bene," inquit. "ūnus igitur hīc mēcum stat."

et sīc Bellātor prope Remum stābat, et Remus eum amīcum putābat.

sed Bellātor fābulam meminerat, et fābula malum fīnem habēbat.

"Bellātor," inquit Octāviāna parvā vōce, "cavē. nōn possumus omnia mūtāre."

Bellātor autem Remum spectābat. Remus rīdēbat, et manum in umerum Bellātōris posuit, et Bellātor hoc ferre nōn poterat. tacēre nōn poterat.

 Bellātor tacēre nōn potest. quid facit?