"nōn currēmus," inquit Octāviāna parvā vōce. "lentē ambulābimus, quasi labōrāre volumus."

capita dēmīsērunt et ad turbam iērunt. prope saxum stetērunt, ubi Rōmulus stābat. nēmō eōs rogāvit. in labōre nēmō aliēnōs videt.

nunc verba frātrum clārē audīre poterant.

Remus mūrum spectābat, quī nōndum altus erat: duo ōrdinēs lapidum, nihil amplius. rīsus in vultū eius erat, sed nōn laetus. "hicine mūrus tuus est, frāter?" inquit. "hicine mūrus urbem servābit? ecce: facile eum trānseō." et trāns mūrum iit, ultrō citrōque, quasi puer.

Rōmulus nihil dīxit. sed manūs clausit, et oculī eius dūrī fīēbant.

Octāviāna fābulam meminerat. ūnus frāter hodiē perībit; hoc omnēs Rōmānī sciunt. sed Septimus quoque dīxerat mundum eīs locum dare. agite quod vultis. discite.

fortasse igitur ūnum verbum satis erat.

Octāviāna spīritum dūxit et ad Rōmulum accessit. "audī mē," inquit. "ille frāter tuus est."

Rōmulus sē vertit. nōn īrātus erat, nōn territus. tantum eam spectāvit, oculīs longinquīs, quasi eam nōn videt.

"quis es tū?" inquit. "nōn tē cognōscō."

"nōmen meum nihil valet," inquit Octāviāna. "sed hoc scīs: frāter frātrem occīdere nōn dēbet."

Rōmulus tacuit. audiēbat: hoc Octāviāna vidēre poterat. sed manūs eius nōn sē aperuērunt, et post eum Remus iterum rīdēbat.

tempus breve erat. duae viae ante eam erant: verba, aut corpus.

 Rōmulus adhūc audit, sed nōn diū audiet. quid Octāviāna facit?