aut Octāviāna aut Bellātor dē Salviō rogāre voluit. "dīc nōbīs dē Salviō. quis est? cūr eum spectās?"

Septimus respondit: "Salvius vir magnus est. Gāius Salvius Līberālis: iūdex, vir dīves, amīcus eōrum quī Rōmae potentēs sunt. patruus est Tiberiī, quem iam cognōvistis. sed crēdō eum quoque inimīcum nostrum esse." Septimus Recentiōs spectāvit. "in vīllā suā et in agrīs aliquid cēlat, aut aliquem. Mīlitēs Lapidis hoc invenīre nōn possunt."

deinde dīxit id quod Recentiī nōn exspectāvērunt: "vōs in vīllam Salviī mittere volō. vōs Salvium iam cognōscitis per Tiberium. nēmō scit vōs nōbīscum labōrāre. iuvenēs estis, et hominēs iuvenēs saepe nōn cūrant. potestis vidēre quod nēmō alius vidēre potest."

Bellātor, quī haec audīvit, nōn certus erat. bonumne hoc erat, an malum? "nōs? in vīllam virī malī?"

"nōndum," inquit Septimus. "prīmum aliquid facere dēbētis. ūnum perīculum trānsīre dēbētis, ut sciam vōs parātōs esse. deinde vōs mittō."

 ūna rēs manet. quid Recentiī audīre volunt?