Bellātor, quī diū tacēbat, subitō rogāvit: "et Sextus? quid Sextō accidit?"

Septimus immōtus sedēbat. diū nihil dīxit. tandem dīxit, vōce quiētā: "Sextus in oppidum iit, nōmine Stabiās, ante montem. dīxērunt eum ... quaerere ibi hominem Plīniī. mōns ignem ēmīsit. Sextus nōn rediit."

nōn clāmāvit, neque lacrimāvit. sīcut vir quī hoc multīs noctibus iam sibi dīxit, ita dīxit.

Bellātor, sīcut semper, aut rem pessimam aut rem optimam dīcere solēbat. nunc tacuit, deinde dīxit simpliciter: "Sextus bonus erat. eum amābāmus." Bellātor lutum in vultū adhūc habēbat, sed oculī gravēs erant.

Septimus eum diū spectāvit, aliō modō nunc, sīcut vir quī aliquid novum dē alterō discit. fortasse hī iuvenēs dignī erant. "ita," inquit tandem. "bonus erat." deinde plūra nōn dīxit dē hāc rē, quod nōlēbat. ad aliās rēs sē vertit.

 ūna rēs manet. quid Recentiī audīre volunt?