Octāviāna dē fundō aliēnō rogāre voluit. "ille fundus prope," inquit. "novus est, nōnne? quis ibi habitat?"

Septimus paulum tacuit, et frōns eius mūtāta est, sīcut hominis quī rem cōgitāre vult sed nōn potest. "fundus," inquit lentē. "ita. novus est. ante ūnum annum ager vacuus erat; nunc ibi servī labōrant. sed dominum nōn videō. quis est? nesciō. quotiēns dē eō cōgitō, cōgitātiō mea... abit." Septimus tacuit, paulum turbātus, sīcut homō quī verbum quaerit et nōn invenit.

deinde manum mōvit, sīcut vir quī rem levem dīmittit. "fortasse Salvius eum mīsit. fortasse alius. ager mē nōn turbat." sed manus eius, dum hoc dīcit, immōta in mēnsā iacēbat, sīcut manus hominis quī sē fallit.

Recentiōs autem ager turbābat. Octāviāna frātrem spectāvit. ūnum verbum ambō cōgitābant, sed neutrum dīxit. nam sciēbant id quod Septimus scīre nōn poterat: in fundō habitābat Sinistrus. statim ille sēnsus malus rediit, sīcut aliquid cadēns.

Septimus hoc nōn sēnsit. ad aliās rēs sē vertit. "dē Salviō plūra posteā," inquit. "prīmum: quid amplius audīre vultis?"

 ūna rēs manet. quid Recentiī audīre volunt?