subitō equus vēnit. in equō sedēbat vir senex. toga eius alba erat. vultus eius gravis et quiētus erat. Recentiī eum nōn cognōvērunt, sed aliquid in vultū eius sīcut Sextus erat.

vir dē equō dēscendit. "ego sum Septimus," inquit. "hī iuvenēs mēcum sunt. eōs cognōscō. nōn sunt servī. dīmitte eōs."

Adrogāns Septimum spectāvit. vir clārus erat, dominus vīllae proximae. Adrogāns cum tālī virō pugnāre nōlēbat. itaque Recentiōs dīmīsit.

"vōs servāre voluī," Septimus quiētē dīxit. "venī. domus mea prope est."

sed Adrogāns Petulantem nōn dīmīsit. Petulantem trāxit. Petulāns nihil dīxit, sed ad Recentiōs respexit. in vultū eius omnia erant: timor, et trīstis animus, et fīnis speī.

Adrogāns sē vertit et Petulantem sēcum dūcere coepit. ūnum tempus manēbat: loquī, aut tacēre. Octāviāna lēgēs Rōmānās in memoriā tenēbat: dominus servum vēndere potest, et alter dominus pretium dare potest. sed Bellātor, quī semper prīmus agere volēbat, hōc ūnō tempore aliud sēnsit: hospitēs erant, et Septimus eōs modo servāvit.

 Adrogāns Petulantem abdūcit. quid Recentiī faciunt?