Octāviāna nōn timuit. ad Adrogantem sē vertit et clārā vōce dīxit:

"audī mē. cīvis Rōmāna sum. cīvēs Rōmānī tria nōmina habent: nōmen meum, nōmen patris, nōmen gentis. servī ūnum nōmen habent, sed ego tria habeō. nōn sum serva. mē capere nōn potes."

Adrogāns eam spectāvit, sed nihil dīxit. itaque Octāviāna plūra dīxit:

"lēx Rōmāna mē servat. cīvis Rōmānus sine causā capī nōn potest. et Septimus, vir clārus, mē cognōscit. Septimus testis meus est. sī mē capis, Septimus tē accūsat."

Adrogāns haesitāvit. nōmina, lēx, vir clārus prope: haec eum movēbant. fugitīvum capere facile erat. cīvem Rōmānam capere perīculōsum erat. Adrogāns Octāviānam spectāvit, et nōn iam tam certus erat.

 perge.