vir, ubi haec verba audīvit, nōn iam timuit. dē arbore dēscendit. nunc rīdēre voluit, et dīcere, et dīcere, et dīcere.

"Petulāns sum," inquit. "servus sum, sed servus malus! dominus meus est Salvius, sed ego apud Salvium manēre nōlō. fugere volō. ad silvam fugere volō, ubi nēmō mē invenīre potest."

Petulāns multa scit, et omnia dīcere vult. verba eius numquam fīnem habent.

"audīte! prope est fundus aliēnus. fundus est ager magnus ubi servī labōrant. sed hic fundus novus est, et dominus eius est vir aliēnus. nōmen eius est Sinistrus. nec Rōmānus est nec Britannicus. semper sōlus ambulat. ego eum timeō."

deinde Petulāns aliam rem dīcere voluit.

"et prope est alia vīlla. ibi est vir bonus, nōmine Septimus. Septimus frāter erat virī clārī, quī in Ītaliā mortuus est. nunc Septimus sōlus est. fortasse vōs eum vidēre vultis?"

Recentiī inter sē spectāvērunt. Sinistrus! nōmen illud sēnsum malum ferēbat, sīcut aliquid cadēns.

Petulāns adhūc dīcere voluit: dē Salviō, dē Adrogante, dē omnibus.

 Petulāns multa dīcere vult. quid Recentiī scīre volunt?