subitō Recentiī in agrō stābant. caelum sine sōle erat, et aēr frīgidus. ventus per agrōs movēbat. nōn iam in Ītaliā erant. multī diēs iam erant ex illā nocte malā, ex nocte ignis et cinerum apud montem. nunc terra alia erat, et caelum aliud, et lūx alia.

sed ūnam rem cognōvērunt: arbor eadem erat. Octāviāna oculōs ad arborem vertit. Bellātor quoque arborem vidēre voluit, et statim vīdit id quod soror nōndum vīdit: in arbore homō erat.

homō altē in arbore latēbat. vir erat, neque iuvenis neque senex. vestis eius vetus et sordida erat. vir latēre voluit, et fugere voluit, sed nōn poterat. ubi Recentiōs vīdit, timuit.

"st!" inquit vir. "tacēte! discēdite! mē in perīculum dūcitis. nōlō vōbīscum loquī." vōce parvā et īrātā dīcēbat, sed clāmāre nōn audēbat. "nōlīte hīc stāre. īte!"

Bellātor virum vocāre voluit, sed Octāviāna manum sustulit. nam aliquid circā collum virī vīdit. nōn erat aurum, sed ferrum. aliquis ferrum in collō eius posuit, grave dūrumque. tāle ferrum līberī hominēs nōn gerunt. tāle ferrum est signum servī. Octāviāna intellēxit: hic vir servus est, et fugere vult.

itaque clāmāre nōluit, neque virum vocāre voluit. quiētē dīcere voluit, sīcut amīca.

 quid Recentiī agunt? vir territus est et fugere vult. ferrum circā collum eius aliquid mōnstrat.